Portalen
Beelden als doorgang. Geen documentatie van wat zichtbaar is, wel een opening naar wat onder de oppervlakte leeft. Zustertekst van Magie — waar Magie schrijft, kijkt Portalen.
Er is een reden waarom foto's veranderen wanneer de sluiter langer openblijft. Meer licht treedt binnen. Details verschijnen die eerder onzichtbaar waren. Beweging wordt zacht. Randen lossen op. Wat eerst gewoon leek begint zijn wezen prijs te geven.
Ik vraag me soms af of mensen zo werken. We leven snel. We kijken snel. We bewegen langs elkaar voor er genoeg licht is binnengetreden.
Maar aandacht verandert wat we zien. Wanneer we vertragen — werkelijk vertragen — is het alsof de sluiter opengaat. Meer licht beweegt door ons heen. En plots zien we niet alleen meer iemands gezicht, verhaal of rol. We beginnen iets te vermoeden van hun aard. Hun droefheid. Hun zachtheid. Hun wording.
Misschien is dat waarom aanwezigheid heelt. Niet omdat ze iets oplost, maar omdat ze licht laat reiken naar plekken die te lang ongezien zijn gebleven.
En misschien is liefde zelf niets meer dan dit: de sluiter lang genoeg openhouden tot een ander mens volledig kan verschijnen.
